It happened because of my negligence – St John Climacus of Sinai



It happened because of my negligence

St John Climacus of Sinai

Lay bare your would to the healer. Only through shame can you be freed from shame. Tell him, and do not be ashamed. “This is my wound, Father; this is my injury. It happened because of my negligence and not from any other cause…”. He who exposes every serpent shows the reality of his faith, while he who hides them still walks the trackless wastes.

Holy Confession: Confidentiality – From “Guidelines for Clergy”, Orthodox Church in America



Holy Confession: Confidentiality

From “Guidelines for Clergy” (Orthodox Church in America):

“The secrecy of the Mystery of Penance is considered an unquestionable rule in the entire Orthodox Church. Theologically, the need to maintain the secrecy of confession comes from the fact that the priest is only a witness before God. One could not expect a sincere and complete confession if the penitent has doubts regarding the practice of confidentiality. Betrayal of the secrecy of confession will lead to canonical punishment of the priest.

St. Nicodemus the Hagiorite exhorts the Spiritual Father to keep confessions confidential, even under strong constraining influence. The author of the Pedalion (the Rudder), states that a priest who betrays the secrecy of confession is to be deposed. The Metropolitan of Kos, Emanuel, mentions in his handbook (Exomologeteke) for confessors that the secrecy of confession is a principle without exception.”

In St. Nicodemus the Hagiorite’s Exomologitarion, he writes:

“Nothing else remains after confession, Spiritual Father, except to keep the sins you hear a secret, and to never reveal them, either by word, or by letter, or by a bodily gesture, or by any other sign, even if you are in danger of death, for that which the wise Sirach says applies to you: “Have you heard a word? Let it die with you” (Sir. 19:8); meaning, if you heard a secret word, let the word also die along with you, and do not tell it to either a friend of yours or an enemy of yours, for as long as you live. And further still, that which the Prophet Micah says: “Trust not in friends… beware of thy wife, so as not to commit anything to her” (Mic. 7:5).

For if you reveal them, firstly, you will be suspended or daresay deposed completely by the Ecclesiastical Canons, and according to political laws you will be thrown in jail for the rest of your life and have your tongue cut out. Secondly, you become a reason for more Christians not to confess, being afraid that you will reveal their sins, just as it happened during the time of Nektarios of Constantinople when the Christians did not want to confess on account of a Spiritual Father who revealed the sin of a woman. The divine Chrysostom both witnessed these things and suffered because of them on account of his trying to convince the people to confess. It is impossible for me to describe in words how much punishment this brings upon you, who are the cause of these things.”

St. John of the Ladder writes:

“At no time do we find God revealing the sins which have been confessed to Him, lest by making these public knowledge, He should impede those who would confess and so make them incurably sick.”

The Byzantine Nomocanon states, in Canon 120:

“”A spiritual father, if he reveals to anyone a sin of one who had confessed receives a penance: he shall be suspended [from serving] for three years, being able to receive Communion only once a month, and must do 100 prostrations every day.”


Orthodox Wiki


Η Θεία Κοινωνία την ώρα του θανάτου & η Εξομολόγηση



Η Θεία Κοινωνία την ώρα του θανάτου & η Εξομολόγηση

Ένας ιερεύς ο πάπα-Θεόδωρος κλήθηκε για να κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους. Έναν πλούσιο, σκληρό και φιλάργυρο και μία ενάρετη χήρα, που μεγάλωσε μόνη της, με τιμιότητα και σωφροσύνη, σκληρό αγώνα και φτώχεια πολλή, εκείνα τα χρόνια, οκτώ παιδιά!

Ο πάπα-Θεόδωρος πήρε μαζί τον διάκονο του, τον πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ο διάκονος και ο ιερεύς με το άγιο Ποτήριο, ασκεπής και με τον Αέρα στους ώμους, (όπως εσυνηθίζετο τότε), πήγαν πρώτα στο σπίτι του πλούσιου, αλλά αυτός ούτε καν ήθελε να ακούσει για Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε: νεωκόρος, στο πλάι…

-Δεν είμαι εγώ για θάνατο!

Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ του ιερέως και του άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε να κοινωνήσει…

Λέγει τότε ο διάκονος, ο πατήρ Λαυρέντιος:

-Πάτερ Θεόδωρε, μου δίνετε, σας παρακαλώ το άγιο Ποτήριο, να πάω να κοινωνήσω την ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία και εσείς να συζητήσετε με τον ασθενή μέχρι να γυρίσω και, εάν έχει πεισθεί, να τον κοινωνήσουμε μετά;

-Να πας παιδί μου, με τις ευχές μου.

Ο νεωκόρος μπροστά με το λαδοφάναρο και πίσω ο διάκονος με την Θεία Κοινωνία έφθασαν σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Μπήκαν μέσα και είδαν γύρω από το κρεβάτι της κυρά-Μαρίας να παρευρίσκονται τα παιδιά, τα εγγόνια, οι λοιποί συγγενείς της και όλοι να κλαίνε για την υπέροχη αυτή μητέρα, γιαγιά και συγγενή.

Μόλις προχώρησε λίγο ο διάκονος, έμεινε ακίνητος! Τι είδε; Ανείπωτο θέαμα!

Περικυκλωμένη δεν ήταν μόνο από ανθρώπους η αγιασμένη αυτή ψυχούλα, αλλά και από δεκάδες Αγγέλους και Αρχαγγέλους, που συνωστίζονταν μέσα στο δωμάτιο ποιός θα πρώτο-χαϊδέψει και ποιός θα πρώτο-απαλύνει και θα πρώτο-σφουγγίσει τον ίδρωτα αυτής της υπερευλογημένης μάνας!

Και δεν ήταν μόνο αυτό!!! Ακριβώς πάνω από το κεφαλάκι της, στο προσκεφάλι της δηλαδή, ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία με ένα θεοΰφαντο μαντήλι της σκούπιζε τον ίδρωτα του πυρετού από το μέτωπό της. Τα δε χείλη της ετοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε».

Και -ω του θαύματος- όλοι οι Άγγελοι έπεσαν «μπρούμυτα» και προσκύνησαν το εισερχόμενο πανάγιο Ποτήριο που είχε μέσα το τίμιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου! Όλες οι Αγγελικές Δυνάμεις!

Και η Υπεραγία Θεοτόκος, κατά έναν ακατάληπτο τρόπο, ασπάσθηκε το άγιο Ποτήριο και οδήγησε τον διάκονο να κοινωνήσει την ετοιμοθάνατη.

Μετά τη Θεία Κοινωνία οι Άγγελοι πήραν, την ψυχή αυτής της ευλογημένης μάνας, την παρέδωσαν στα χέρια της Παναγίας και όλοι μαζί ανήλθαν στον Ουρανό. Άστραψε ο τόπος, μοσχοβόλησε το δωμάτιο και ο διάκονος με φόβο και χαρά απερίγραπτη και αγαλλίαση έφυγε. και επέστρεψε στο σπίτι του πλουσίου.

Μπήκε μέσα και τον κατέλαβε ρίγος γιατί γύρω από το κρεβάτι, του φιλάργυρου αυτού ανθρώπου, βρίσκονταν εκατοντάδες δαίμονες, οι όποιοι με τρίαινες φοβερές κατατρυπούσαν το σώμα του σε διάφορα σημεία: στα γόνατα, στα πόδια, στα χέρια, στις παλάμες, στην κοιλιά, στο λάρυγγα, στα μάτια, στο κεφάλι. Με όσα μέλη αμάρτησε, πάνω σ’ αυτά τρυπούσαν οι δαίμονες. Ούρλιαζε, φώναζε ο ταλαίπωρος πλούσιος. Παρέδωσε το άγιο Ποτήριο τρέμοντας, στα χέρια του ιερέως, ο διάκονος, και από τον τρόμο του λιποθύμησε.

O ιερεύς εις μάτην προσπαθούσε να πείσει τον πλούσιο να «ετοιμαστεί» για το τέλος! Αυτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία και χωρίς Εξομολόγηση…


Oor verskillende begrippe van Verlossing – Metropoliet Kallistos Ware, Engeland ╰⊰¸¸.•¨* Afrikaans

Oor verskillende begrippe van Verlossing

Metropoliet Kallistos Ware, Engeland

Find your nearest Eastern Orthodox Parish in USA & Canada for Holy Confession


Orthodoxy in America

Find your nearest Eastern Orthodox Church in USA & Canada

for Holy Confession

Die Beichte – Priester Johannes R. Nothhaas ╰⊰¸¸.•¨* German



Die Beichte

Priester Johannes R. Nothhaas

1. Wer kann Sünden vergeben?

„Nur Gott kann Sünden vergeben“, dieser Satz ist für Christen eine selbstverständliche Wahrheit. Es ist jedoch ein Irrtum, wenn dazu gesagt wird: „Aber nicht der Priester…“ Diese Ergänzung erhebt Gott in eine so hohe Geistigkeit, dass er von den Menschen und der Welt isoliert wird. Wer so denkt und glaubt widerspricht dem, was Christus zu seinen Jüngern und Aposteln gesagt hat: „Nehmet hin den heiligen Geist! Welchen ihr die Sünden erlasst, denen sind sie erlassen; welchen ihr sie behaltet, denen sind sie behalten!” (Joh 20,22-23 und Mt 16,19; 18,18).

Christus hat so viel Vertrauen zu seinen berufenen Dienern, dass er sie an der göttlichen Macht, Sünden zu vergeben, teilhaben lässt, wie er sie auch teilhaben ließ an der Continue reading “Die Beichte – Priester Johannes R. Nothhaas ╰⊰¸¸.•¨* German”

Света тајна исповести – Протосинђел Венијамин Ковачић ╰⊰¸¸.•¨* Serbian


Света тајна исповести

Протосинђел Венијамин Ковачић

Свету тајну исповести дефинише православна литургика као Тајну покајања, којом се човек чисти од грехова учињених после крштења. Исповест је, дакле, свештена радња у којој свештеник Цркве силом Духа Светога отпушта и разрешава хришћанина од грехова, које он исповеди и за које се каје. На ово упућују и саме Христове речи изговорене Његовим ученицима у јеванђељу по Јовану: „И ово рекавши, дуну и рече им: Примите Духа Светога! Којима опростите гријехе, опраштају им се; и којима задржите, задржани су“ (Јн. 20,22).

Уосталом, и само Јеванђеље Христово почиње речима о покајању, а оно и у целини говори о љубави Божијој према грешнику. Будући да је Црква у свету – Тело Христово, кроз њу Христос у сваком времену поручује: „Јер нисам дошао да зовем праведнике, но грешнике на покајање“ (Мт.9,13). Љубав Божија према људима је, дакле, основ и смисао Оваплоћења Христовог, али Continue reading “Света тајна исповести – Протосинђел Венијамин Ковачић ╰⊰¸¸.•¨* Serbian”