Θεία Εξομολόγηση: Ο Χριστός έστειλε τον Απόστολο Παύλο σε Πνευματικό Πατέρα – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://anatoliki-orthodoksi-ekklisia.blogspot.com

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Θεία Εξομολόγηση:

Ο Χριστός έστειλε τον Απόστολο Παύλο

σε Πνευματικό Πατέρα

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ:

Εἶπε ἕνας Ἁγιορείτης Γέροντας: “Ἡ ἀνώτερη τέχνη εἶναι τό πῶς θά σώσης τόν ἑαυτό σου στήν αἰωνιότητα καί στήν τέχνη αὐτή θέλεις καθηγητή. Δέν μπορεῖς νά μάθης μία τέχνη ἀπ᾽ τά βιβλία μόνο. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός, μόλις ἐμφανίσθηκε στόν Ἀπόστολο Παῦλο, ἀμέσως τόν ἔστειλε σέ πνευματικό, τόν Ἀπόστολο Ἀνανία, γιά νά τόν διδάξη καί νά τόν συμβουλεύση”.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Advertisements

Guide to Confession – PDF

pic2.jpg

http://www.stanthonysmonastery.org/Guide%20to%20Confession%20(in%20English).pdf

Guide to Confession

Πώς εξομολογούσε ο μαρτυρικός π. Δημήτριος Μπεζάν στις φυλακές του Αϊούντ της Ρουμανίας

http://romaniaofmyheart.wordpress.com

ROMANIA OF MY HEART

Πώς εξομολογούσε ο μαρτυρικός π. Δημήτριος Μπεζάν

στις φυλακές του Αϊούντ της Ρουμανίας

—Πῶς ἐξομολογούσατε στίς φυλακές τοῦ Ἀιούντ, π. Δημήτριε [Μπεζάν];

—Πολύ εὔκολα. Τούς ἐξομολογοῦσα στό κελί τους ἤ ἀπ’ τόν τοῖχο. Ἄν καθόμουν μέ τό στόμα στόν τοῖχο, μέ ἄκουγε πολύ καλά.

—Πῶς, ἐξομολογούσατε διά μέσου τοῦ τοίχου;

—Πρῶτα ἔβαζα ἐγώ τό αὐτί στόν τοῖχο κι ἄκουγα τήν ἐξομολόγησι τῶν ἁμαρτιῶν. Μετά ἔβαζαν αὐτοί τό αὐτί στόν τοῖχο καί τούς ἔδινα συμβουλές.

—Τή συγχωρητική εὐχή πῶς τή διαβάζατε;

—Πάλι μέσω τοῦ τοίχου. Μόνο σ’ αὐτούς πού ἦταν στό κελί μου, ἔκανα τήν κανονική ἐξομολόγησι.

—Ἐξομολογήσατε πολλούς διά μέσου τοῦ τοίχου;

—Ἑκατοντάδες».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός

Ἀθήνα 2011

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

Confession hours in Greece, Cyprus, England, Germany and USA

lindsey-stirling-music-33545711-2560-1440.jpg

Confession hours in Greece, Cyprus, England, Germany and USA

In all Eastern Orthodox Churches there are Spiritual Fathers appointed to perform the Holy Confession. Here is only some of them:

ATHENS, GREECE

Fr. John Kostof, tel. 2108220542

***

THESSALONICA, GREECE

Fr. George Kougioumtzoglou

St George Orthodox Church

Rotonta 5, Thessalonica

Tel. 2310218720

***

CYPRUS

Fr. Athanasios, Fr. Sabbas

Stavrovouni Monastery, Larnaca

Tel. 22533630

***

ENGLAND

St. John the Baptist Monastery Old Rectory,

Tolleshunt Knights by Maldon, Essex CM9 8EZ United Kingdom

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

***

ARIZONA, USA

Fr. Ephraim Filotheitis & others Spiritual Fathers

http://www.stanthonysmonastery.org/index.php

http://usaofmyheart.wordpress.com

St Anthony’s Monastery in Arizona

***

GERMANY

Fr. Philotheos Maroudas

Griechisch-Orthodoxe Kirche Dortmund “Heilige Apostel”

Greek Orthodox Church of Holy Apostles in Dortmund

Address: Luisenstraße 17, 44137 Dortmund, Germany

***

For more Orthodox Churches in all over the world for Holy Confession please send me email:

gkiouz.abel@gmail.com

http://gkiouzelis.blogspot.com

Abel-Tasos Gkiouzelis

About the Spiritual Father – Saint Siluan the Athonite (+1938) & Saint Nikon of Optina, Russia (+1931)

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

australie-tasmanie.jpg

About the Spiritual Father

by

Saint Silouan the Athonite (+1931) &

Saint Nikon of Optina, Russia (+1938)

Consider that the Holy Spirit lives in the spiritual father, and He will tell you what to do. But if you think that the spiritual father live negligently, and that the Holy Spirit can’t live in him, you will suffer mightily for such a thought, and the Lord will humble you, and you will straightway fall into delusion.
(St. Silouan the Athonite, Writings, II.1)

If a man does not tell everything to his spiritual father, then his path is crooked and does not lead to the Kingdom of Heaven. But the path of one who tells everything leads directly to the Kingdom of Heaven.
(St. Silouan the Athonite, Writings, XIII.9)

Tell everything to your spiritual father, and the Lord will have mercy on you and you will escape delusion. But if you think that you know more about the spiritual life than your spiritual father, and you stop telling him everything about yourself in confession, then you will immediately be allowed to fall into some sort of delusion, in order that you may be corrected.
(St. Silouan the Athonite, Writings, XVII.13)

The Holy Spirit acts mystically through the spiritual father, and then when you go out from your spiritual father, the soul feels her renewal. But if you leave your spiritual father in a state of confusion, this means that you did not confess purely and did not forgive your brother all of his sins from your heart.
(St. Silouan the Athonite, Writings, XIII.11)

The Lord loves us so much that He suffered for us on the Cross; and His suffering was so great that we can’t comprehend it. In the same way our spiritual pastors suffer for us, although we often don’t see their suffering. The greater the love of the pastor, the greater his suffering; and we, the sheep, should understand this, and love and honor our pastors.
(St. Silouan the Athonite, Writings, XIII.2)

The spiritual father only shows to way, like a signpost, but we have to traverse it ourselves. If the spiritual father shows the way and the disciple doesn’t move himself, then he won’t get anywhere, and will rot near the signpost.
(St. Nikon of Optina, Russia)

Source:

http://orthodox.cn/patristics/300sayings_en.htm

ORTHODOXY IN CHINA

Η Θεία Κοινωνία την ώρα του θανάτου & η Εξομολόγηση

https://holyconfessionofyourheart.wordpress.com

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART

1.jpg

Η Θεία Κοινωνία την ώρα του θανάτου & η Εξομολόγηση

Ένας ιερεύς ο πάπα-Θεόδωρος κλήθηκε για να κοινωνήσει δύο χριστιανούς ετοιμοθάνατους. Έναν πλούσιο, σκληρό και φιλάργυρο και μία ενάρετη χήρα, που μεγάλωσε μόνη της, με τιμιότητα και σωφροσύνη, σκληρό αγώνα και φτώχεια πολλή, εκείνα τα χρόνια, οκτώ παιδιά!

Ο πάπα-Θεόδωρος πήρε μαζί τον διάκονο του, τον πατέρα Λαυρέντιο. Μπροστά ο διάκονος και ο ιερεύς με το άγιο Ποτήριο, ασκεπής και με τον Αέρα στους ώμους, (όπως εσυνηθίζετο τότε), πήγαν πρώτα στο σπίτι του πλούσιου, αλλά αυτός ούτε καν ήθελε να ακούσει για Θεία Κοινωνία! Μόνο φώναζε: νεωκόρος, στο πλάι…

-Δεν είμαι εγώ για θάνατο!

Έγινε ένας διάλογος, όσο ήταν δυνατόν, μεταξύ του ιερέως και του άρρωστου, αλλά αυτός ήταν ανένδοτος, δεν ήθελε να κοινωνήσει…

Λέγει τότε ο διάκονος, ο πατήρ Λαυρέντιος:

-Πάτερ Θεόδωρε, μου δίνετε, σας παρακαλώ το άγιο Ποτήριο, να πάω να κοινωνήσω την ετοιμοθάνατη κυρία Μαρία και εσείς να συζητήσετε με τον ασθενή μέχρι να γυρίσω και, εάν έχει πεισθεί, να τον κοινωνήσουμε μετά;

-Να πας παιδί μου, με τις ευχές μου.

Ο νεωκόρος μπροστά με το λαδοφάναρο και πίσω ο διάκονος με την Θεία Κοινωνία έφθασαν σε ένα φτωχικό σπιτάκι. Μπήκαν μέσα και είδαν γύρω από το κρεβάτι της κυρά-Μαρίας να παρευρίσκονται τα παιδιά, τα εγγόνια, οι λοιποί συγγενείς της και όλοι να κλαίνε για την υπέροχη αυτή μητέρα, γιαγιά και συγγενή.

Μόλις προχώρησε λίγο ο διάκονος, έμεινε ακίνητος! Τι είδε; Ανείπωτο θέαμα!

Περικυκλωμένη δεν ήταν μόνο από ανθρώπους η αγιασμένη αυτή ψυχούλα, αλλά και από δεκάδες Αγγέλους και Αρχαγγέλους, που συνωστίζονταν μέσα στο δωμάτιο ποιός θα πρώτο-χαϊδέψει και ποιός θα πρώτο-απαλύνει και θα πρώτο-σφουγγίσει τον ίδρωτα αυτής της υπερευλογημένης μάνας!

Και δεν ήταν μόνο αυτό!!! Ακριβώς πάνω από το κεφαλάκι της, στο προσκεφάλι της δηλαδή, ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος, η οποία με ένα θεοΰφαντο μαντήλι της σκούπιζε τον ίδρωτα του πυρετού από το μέτωπό της. Τα δε χείλη της ετοιμοθάνατης ψιθύριζαν: «Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε».

Και -ω του θαύματος- όλοι οι Άγγελοι έπεσαν «μπρούμυτα» και προσκύνησαν το εισερχόμενο πανάγιο Ποτήριο που είχε μέσα το τίμιο Σώμα και το Αίμα του Κυρίου! Όλες οι Αγγελικές Δυνάμεις!

Και η Υπεραγία Θεοτόκος, κατά έναν ακατάληπτο τρόπο, ασπάσθηκε το άγιο Ποτήριο και οδήγησε τον διάκονο να κοινωνήσει την ετοιμοθάνατη.

Μετά τη Θεία Κοινωνία οι Άγγελοι πήραν, την ψυχή αυτής της ευλογημένης μάνας, την παρέδωσαν στα χέρια της Παναγίας και όλοι μαζί ανήλθαν στον Ουρανό. Άστραψε ο τόπος, μοσχοβόλησε το δωμάτιο και ο διάκονος με φόβο και χαρά απερίγραπτη και αγαλλίαση έφυγε. και επέστρεψε στο σπίτι του πλουσίου.

Μπήκε μέσα και τον κατέλαβε ρίγος γιατί γύρω από το κρεβάτι, του φιλάργυρου αυτού ανθρώπου, βρίσκονταν εκατοντάδες δαίμονες, οι όποιοι με τρίαινες φοβερές κατατρυπούσαν το σώμα του σε διάφορα σημεία: στα γόνατα, στα πόδια, στα χέρια, στις παλάμες, στην κοιλιά, στο λάρυγγα, στα μάτια, στο κεφάλι. Με όσα μέλη αμάρτησε, πάνω σ’ αυτά τρυπούσαν οι δαίμονες. Ούρλιαζε, φώναζε ο ταλαίπωρος πλούσιος. Παρέδωσε το άγιο Ποτήριο τρέμοντας, στα χέρια του ιερέως, ο διάκονος, και από τον τρόμο του λιποθύμησε.

O ιερεύς εις μάτην προσπαθούσε να πείσει τον πλούσιο να «ετοιμαστεί» για το τέλος! Αυτός τίποτα! Πέθανε τελικά χωρίς Θεία Κοινωνία και χωρίς Εξομολόγηση…

 

Video: Abbeden (Åndelige Far) av en Ortodoks Kloster – Far Aimilianos ╰⊰¸¸.•¨* Norwegian

http://norwayofmyheart.wordpress.com

NORWAY OF YOUR HEART

2-river-norway.JPG

Abbeden (Åndelige Far) av en Ortodoks Kloster

Far Aimilianos

Oor verskillende begrippe van Verlossing – Metropoliet Kallistos Ware, Engeland ╰⊰¸¸.•¨* Afrikaans

https://afrikaansortodoks.files.wordpress.com/2012/02/kallistos-praatjie-oor-verlossing.pdf

Oor verskillende begrippe van Verlossing

Metropoliet Kallistos Ware, Engeland

Άγιος Παναγής Μπασιάς της Κεφαλληνίας, Ιερέας & διά Χριστόν Σαλός (+1888)

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Άγιος Παναγής Μπασιάς της Κεφαλληνίας,

Ιερέας & ο διά Χριστόν Σαλός (+1888)

7 Ιουνίου

Ο Άγιος Παναγής γεννήθηκε το 1801 στην Κεφαλληνία από ευγενή οικογένεια, ενώ από μικρό παιδί φανέρωσε ζωηρή ευφυΐα και μεγάλη αγάπη για την ανάγνωση των ιερών βιβλίων. Όταν πέθανε ο πατέρας του υποχρεώθηκε να αναλάβει την προστασία της μητέρας του και της αδελφής του και άρχισε να ασκεί το επάγγελμα του δασκάλου, παρά το νεαρόν της ηλικίας του. Σύντομα όμως παραιτήθηκε για να αποφύγει συμβιβασμούς υπό την πίεση των Αρχών της αγγλικής κατοχής <1>, ως προς την πίστη του και τα πατριωτικά του αισθήματα, και άσκησε το επάγγελμά του ιδιωτικά, μέχρι την ημέρα που αποφάσισε να κόψει κάθε δεσμό με τον κόσμο εγκαταλείποντας την οικογένειά του και την σταδιοδρομία του και γινόμενος μοναχός στην Μονή της Παναγίας των Βλαχερνών στην νήσο Δίο. Μετά από τις επίμονες παρακλήσεις της μητέρας του επέστρεψε στο Ληξούρι, χωρίς ωστόσο να απαρνηθεί την ασκητική βιοτή που διήγε σε όλη του την ζωή, κάτω από οποιεσδήποτε περιστάσεις. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος σε ηλικία τριάντα πέντε ετών και έκτοτε αφιερώθηκε ολόκληρος στην υπηρεσία της Εκκλησίας, με την καθημερινή σχεδόν τέλεση της θείας Λειτουργίας, με το κήρυγμα και κυρίως με το παράδειγμα των ευαγγελικών αρετών του. Στεκόταν στην εκκλησία ως στύλος προσευχής, και όταν έβγαινε το έκανε για να μοιράσει ελεημοσύνες, να επισκεφθεί δεινοπαθούντες ή να φέρει πίσω στο ποίμνιο παραστρατημένες ψυχές. Αρνήθηκε πάντα να διορισθεί σε κάποια ενορία, προκειμένου να αποφύγει τους βιοτικούς περισπασμούς και τις πιέσεις των κατακτητών, και εγκαταστάθηκε στο μονύδριο του Αγίου Σπυρίδωνος, απ’ όπου για πενήντα χρόνια μοίραζε σε όλο τον λαό της Continue reading “Άγιος Παναγής Μπασιάς της Κεφαλληνίας, Ιερέας & διά Χριστόν Σαλός (+1888)”

Video: The Mystery of Holy Confession in Eastern Orthodox Church – Fr. Maxym Lysack, Canada

http://canadaofmyheart.wordpress.com

CANADA OF MY HEART

dsc7675_1

The Mystery of Holy Confession in Eastern Orthodox Church

Fr. Maxym Lysack, Canada

Πώς πρέπει να γίνεται η εξομολόγηση; – Άγιος Γεράσιμος Παλλαδάς Πατριάρχης Αλεξανδρείας (+1714)

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS – ORTHODOXY

Πώς πρέπει να γίνεται η εξομολόγηση;

Άγιος Γεράσιμος Παλλαδάς Πατριάρχης Αλεξανδρείας (+1714)

Η ωφέλεια της εξομολογήσεως με προτρέπει να το αναφέρω αυτό στην αγάπη σας. Διότι, αν δεν γίνεται η εξομολόγηση όπως πρέπει, καμιά ωφέλεια δεν προσφέρει. Τον καρπό λοιπόν της σωτηρίας των αμαρτωλών τον παρομοιάζω με τα άνθη και τους καρπούς, επειδή όλη η σωτηρία στηρίζεται σ’ αυτά τα δύο, δηλ. στην εξομολόγηση και στην θεία κοινωνία.

Και την μεν εξομολόγηση την παρομοιάζω με τα άνθη, γιατί αυτά είναι εκείνα που πρώτα στολίζουν το δένδρο. Έτσι και η εξομολόγηση προσφέρει όλον τον πνευματικό στολισμό στο λογικό δένδρο, τον άνθρωπο.

Αλλ’ είδα τα άνθη ότι είναι πολυποίκιλα· γνώρισα και τις απόψεις των ανθρώπων, πως είναι πολλές και διαφορετικές. Είδα και πολλά άνθη να πέφτουν από πολλές αιτίες. Έτσι γνωρίζω και πολλούς που πηγαίνουν να εξομολογηθούν και μένουν άκαρποι, πέφτουν και ξεραίνονται. Βλέπω την διαφορά των εξομολογούμενων αυτών στην παραβολή του σπόρου, στην οποία ο ίδιος σπόρος, πέφτει από το χέρι του σπορέα πάνω στις πέτρες, μέσα στα αγκάθια, πάνω στο δρόμο και στην καλή γη. Κάτι τέτοιο γίνεται και μ’ αυτούς που εξομολογούνται.

Είναι κάποιοι σπουδαίοι άνθρωποι, οι οποίοι κάνουν ένα σφάλμα θανάσιμο, αλλά – και κατά τον κόσμο – πράγμα ¬που δεν αρμόζει στη ζωή τους.Έχουν και όνομα, ότι είναι καλοί και ευλαβείς, και στον πνευματικό. Τώρα σκέφτονται και λένε: «Πώς να πάμε να πούμε αυτό το σφάλμα, που ο πνευματικός μάς θεωρεί φρόνιμους και ενάρετους; Όχι, αυτό να μην το πούμε, αλλά άλλα, τα οποία δεν μειώνουν την εκτίμηση του ανθρώπου». Τώρα αυτοί θεωρούν ότι ωφελήθηκαν! Ας το βγάλουν από το μυαλό τους!

Είναι άλλοι που δεν έχουν καθόλου ευλάβεια στην εξομολόγηση και στους πνευματικούς, και μόνο λένε: «Εμείς είμαστε χριστιανοί· τώρα είναι η γιορτή των Χριστουγέννων ή της Αναστάσεως και τρέχουν όλοι οι χριστιανοί στην εξομολόγηση. Ας πάμε κι’ εμείς για να μη μας κατηγορήσει η Εκκλησία, οι ιερείς και αρχιερείς και οι αδελφοί οι κοσμικοί, να μας βλέπουν όλοι, μικροί και μεγάλοι, ότι τρέχουμε στην εξομολόγηση· απ’ εκεί και πέρα κάνουμε αυτό που θέλουμε. Αν θέλουμε, λέμε κάτι, και αν δεν θέλουμε, δεν λέμε. Μετά πάμε και κοινωνούμε χωρίς πρόβλημα!» Τώρα και αυτοί τί λένε; «Να, που ξεγελάσαμε καί την Εκκλησία και τον κόσμο!» Ας λυπούνται οι ταλαίπωροι τους εαυτούς τους και ας κλαίνε, γιατί ο Θεός δεν κοροϊδεύεται· κλωτσούν τα καρφιά οι ταλαίπωροι.

Είναι άλλοι, που πηγαίνουν στον πνευματικό, με σκοπό να κατηγορήσουν τον πλησίον τους και να φανούν αυτοί καλοί. Μιμούνται και αυτοί τον Φαρισαίο. Αλλά και πόσοι είναι εχθροί των πνευματικών πατέρων και λένε: «Ας πάμε να δοκιμάσουμε τον πνευματικό, αν αγαπά τα λεφτά». Και τον δοκιμάζουν οι πονηροί και ύστερα βγαίνουν και τον κατηγορούν στους ομοίους τους και λένε: «Εγώ πήγα στον τάδε πνευματικό, που είναι ασκητής και δεν τρώει λάδι, αλλά μου πήρε μου δέκα ασημένια νομίσματα και μου συγχώρησε την τάδε θανάσιμη αμαρτία». Και οι άλλοι οι παρόμοιοί του, ακούοντας αυτόν τον κακό άνθρωπο να λέει τέτοια λόγια, σκεφτείτε εκείνοι τί λένε: «Τέτοιες εξομολογήσεις κάνουν οι χριστιανοί!»

Αλλά υπάρχουν και άλλοι, που δεν θέλουν καθόλου την εξομολόγηση, και είναι και από τους κληρικούς μερικοί, οι οποίοι σκέφτονται λάθος και λένε: «Εμείς που έχουμε εξουσία να λύνουμε και να δένουμε τα αμαρτήματα των ανθρώπων, συγχωρούμε και τα δικά μας και δεν έχουμε ανάγκη να πηγαίνουμε σε άλλο πνευματικό!» Ω πόση είναι η πλάνη των ανόητων ανθρώπων! Πρώτον μεν λέω σ’ Continue reading “Πώς πρέπει να γίνεται η εξομολόγηση; – Άγιος Γεράσιμος Παλλαδάς Πατριάρχης Αλεξανδρείας (+1714)”

The Sacrament of Confession in the Eastern Orthodox Church

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

lake-takapo3285.jpg

The Sacrament of Confession in the

Eastern Orthodox Church

As it says in John 20:23, “If you forgive the sins of any, they are forgiven. If you retain the signs of any, they are retained.” This is the power of the presbyter or bishop to remit sins on behalf of God. He mediates for us to God, but only God forgives us our sins. This sacrament is an often misunderstood practice in the Eastern Orthodox Church. Many Protestants and Evangelicals protest that you can only have “God forgive your sins.” But there is a very good reason why we confess our sins to others apart from God: it’s called accountability. One feels more ashamed to commit a sin again, if another knows about it. If one confesses only to God, but no one else, then you can not be helped in fighting your sins properly. You will continue making the same errors, and will have no shame, since it is just your secret you keep to yourself. This means that you are more likely to commit this sin again! God would onto want that. He wants us to be as holy as possible.

This holy sacrament is even prefigured in the Old Dispensation. In Leviticus 5:4-6, it says “… that unrighteous soul, which determineth with his lips to do evil, or to do good, according to whatsoever a man may determine with an oath, and it shall have escaped his notice (or her) , and he shall know, and he sin in some one of these things, then he shall show his sin in the things wherein he hath sinned by that sin. And he shall bring for his transgressions against the Lord, for his sin, an ewe lamb of the sheep, or a kid of the goats, for a sin offering; and the priest shall make an atonement for him for his sin, which he hath sinned, and his sin shall be forgiven him.” Though we no longer make sin offerings of ewe lambs, we offer our lives and our hearts instead. We do this at Continue reading “The Sacrament of Confession in the Eastern Orthodox Church”

Η δύναμη της Θείας Εξομολόγησης – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

http://saintpaisios.wordpress.com

SAINT PAISIOS OF MOUNT ATHOS

stock-photo-213960527

pasios-1

Η δύναμη της Θείας Εξομολόγησης

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

“Για να νιώση κανείς ανάπαυση, πρέπει να πετάξη
τα μπάζα από μέσα του. Αυτό θα γίνη
με την εξομολόγηση. Ανοίγοντας ο άνθρωπος
την καρδιά του στον πνευματικό και λέγοντας
τα σφάλματά του, ταπεινώνεται, και έτσι ανοίγει
την πύλη του Ουρανού, έρχεται πλούσια
η Χάρις του Θεού και ελευθερώνεται”.

Κεφ 1
Η ανάγκη πνευματικού οδηγού

Με την εξομολόγηση ο άνθρωπος λυτρώνεται

-Γέροντα, στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού οι Χριστιανοί έκαναν δημόσια εξομολόγηση. Βοηθάει αυτό;

-Άλλα τα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού και άλλα τώρα. Σήμερα αυτό δεν βοηθάει.

-Γιατί, Γέροντα; Τότε είχαν πιο πολύ ζήλο;

-Και πιο πολύ ζήλο είχαν και δεν είχαν αυτά που έχουν σήμερα οι άνθρωποι. Τώρα, βλέπεις, τα ανδρόγυνα χωρίζουν στα καλά καθούμενα, δεν είναι όπως παλιά.

Έχουν απομακρυνθή οι άνθρωποι από το μυστήριο της εξομολογήσεως, γι’ αυτό και πνίγονται από τους λογισμούς και τα πάθη. Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημα τους, και ούτε εξομολογούνται ούτε εκκλησιάζονται! «Εκκλησιάζεσαι καθόλου;», τους ρωτάω. «Όχι», μου λένε. «Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;». «Όχι. Ήρθα να με κάνης καλά». «Μα πως; Πρέπει να μετανοήσης για τα σφάλματά σου, να εξομολογήσαι, να εκκλησιάζεσαι, να κοινωνάς, όταν έχης ευλογία από τον πνευματικό σου, και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνης καλά. Ξεχνάς ότι υπάρχει και άλλη ζωή και πρέπει να ετοιμασθούμε για ‘κεί;». «Κοίταξε, πάτερ, αυτά που λες, εκκλησίες, άλλη ζωή κ.λπ., εμένα δεν με απασχολούν. Αυτά είναι παραμύθια. Έχω πάει σε μάγους, σε μέντιουμ και δεν μπόρεσαν να με κάνουν καλά. Έμαθα ότι εσύ μπορείς να με κάνης καλά». Άντε τώρα! Τους μιλάς για εξομολόγηση, για την μέλλουσα ζωή, και σου λένε «αυτά είναι παραμύθια», και από την άλλη μεριά: «Βοήθησέ με, παίρνω χάπια». Εμ πως, με μαγικό τρόπο θα γίνουν καλά;

Και βλέπεις, πολλοί, ενώ έχουν προβλήματα που τα προκάλεσαν οι αμαρτίες τους, δεν πηγαίνουν στον πνευματικό που μπορεί να τους βοηθήση θετικά, αλλά καταλήγουν να εξομολογούνται στους ψυχολόγους. Λένε το ιστορικό τους, τους συμβουλεύονται για τα προβλήματά τους και, αν έχουν να περάσουν ένα ποτάμι, τους ρίχνουν μέσα και ή πνίγονται ή βγαίνουν , αλλά που βγαίνουν …; Ενώ, αν πάνε Continue reading “Η δύναμη της Θείας Εξομολόγησης – Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)”

Beichte: Christus schickte Apostel Paul zu einem Beichtvater – Pfarrer Johannes Kostof ╰⊰¸¸.•¨* German

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

Beichte: Christus schickte Apostel Paul zu einem Beichtvater

Pfarrer Johannes Kostof:

Ein Altvater (Beichtvater) vom Berg Athos in Griechenland sagte: “Die hohe Kunst ist wie man sich selbst rettet, um die Ewigkeit zu gewinnen und für diese Kunst braucht man einen Lehrer. Man kann die Kunst nicht nur aus den Büchern lernen.
Deshalb hat Christus, als er dem Apostel Paul erschien, ihn sofort zu einem Beichtvater, dem Apostel Ananias geschickt. Er sollte ihn belehren und beraten”.

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269) – 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου ╰⊰¸¸.•¨* Στα Ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 6 Ιουλίου μαζί με τους συμμάρτυρές του Άγιο Μάριο τον Πέρση κλπ. – Ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιο Γελάσιο Πάπα Ρώμης

http://orthodoksa-istologia.blogspot.com

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ

800x0_147836199450e3f032.jpg

Άγιος Βαλεντίνος, ένας Ορθόδοξος Άγιος (+269)

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

4-russian-orthodox-ceremony

Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ένας Ορθόδοξος Άγιος

(14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου, +269)

Η λεγόμενη “γιορτή των ερωτευμένων” έχει θεσπιστεί από κοσμικούς ανθρώπους και προσβάλει τον Άγιο. Δεν παύει όμως ο Άγιος να είναι προστάτης όσων θέλουν να παντρευτούν με Ορθόδοξο Γάμο. Όταν ο Ἀγιος ήταν εν ζωή, ο αυτοκράτορας είχε απαγορέψει να παντρεύονται οι στρατιώτες και όσοι δεν είχαν παει στρατό και έτσι οι Χριστιανοί νέοι είχαν πρόβλημα. Αλλά ο Άγιος Βαλεντίνος τους πάντρευε κρυφά και έτσι τον συνέλλαβαν και μαρτύρησε.

Ο Άγιος Βαλεντίνος στα συναξάρια της Ελλάδας και της Ανατολής μνημονεύεται μαζί με τους συμμάρτυρές του στις 19 Ιανουαρίου και στις 6 Ιουλίου! Οι συμμάρτυρές του είναι ο Αγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα, οι υιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ και οι μάρτυρες Κρισπίνος και Αστέριος.

Μαρτύρησαν όλοι μαζί το 269 μαζί με τον Αγιο Ιερομάρτυρα Βαλεντίνο ο οποίος είναι Ορθόδοξος Άγιος επειδή μαρτύρησε πριν το σχισμα των Ρωμαιοκαθολικών το οποίο έγινε το 1054.

c37671-1392042077

Η ζωή του Αγίου Βαλεντίνου

Ημέρες εορτής:

14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου (+269)

╰⊰¸¸.•¨*

Ο Ἀγιος Βαλεντίνος είναι ένας Ορθόδοξος Άγιος διότι μαρτύρησε το 269

πρίν το σχίσμα των Ρωμαιοκαθολικών (1054)

Τα αρχαία Μαρτυρολόγια της Εκκλησίας της Ρώμης σημειώνουν τη 14η Φεβρουαρίου ως ημέρα μνήμης του «μάρτυρος Βαλεντίνου, πρεσβυτέρου Ρώμης» (Valentinus = σθεναρός στα λατινικά). Δυστυχώς τα ιστορικά στοιχεία που έχουμεγια τον άγιο είναι ελλιπή.

Το Μαρτύριο του Αγίου Βαλεντίνου στη Ρώμη

Ο Άγιος Βαλεντίνος έζησε στη Ρώμη τον 3ο αιώνα και ήταν ιερέας ο οποίος μάζι με τον Άγιο Μάριο και την οικογένεια του Αγίου Μαρίου και άλλους Χριστιανούς βοηθούσαν τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο Β’ το Γότθο. Η μεγάλη αρετή και η κατηχητική δράση του αγίου είχαν γίνει γνωστές· έτσι συνελήφθηκε και παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκρατορικού δικαστηρίου…

«Γιατί, Βαλεντίνε, θέλεις να είσαι ο φίλος των εχθρών μας και απορρίπτεις τη φιλία μας;», ρώτησε ο αυτοκράτορας. Τότε ο άγιος απάντησε, «Άρχοντα μου, αν ήξερες το δώρο του Θεού, θα ήσουν ευτυχής και μαζί σου η αυτοκρατορία σου, θα απορρίπτατε τη λατρεία των ειδώλων και θα λατρεύατε τον αληθινό Θεό και τον Υιό του Ιησού Χριστό». Ένας από τους παρόντες δικαστές διέκοψε τον άγιο ρωτώντας τον τι πιστεύει για το Δία και τον Ερμή, τότε ο άγιος Βαλεντίνος θαρραλέα απάντησε, «Είναι άθλιοι, και πέρασαν τη ζωή τους μέσα στη διαφθορά και το έγκλημα!». Ο δικαστής, εξαγριωμένος, φώναξε, «βλασφήμησε ενάντια στους Θεούς και ενάντια στην αυτοκρατορία!». Ο αυτοκράτορας εν τούτοις συνέχισε τις ερωτήσεις του με περιέργεια, ικανοποιημένος μιας και βρήκε την ευκαιρία να μάθει ποια ήταν επιτέλους η πίστη των Χριστιανών. Ο Βαλεντίνος βρήκε λοιπόν το θάρρος να τον προτρέψει να μετανοήσει για το αίμα των Χριστιανών που είχε χύσει. «Πίστεψε στον Ιησού Χριστό, βαφτίσου και θα σωθείς, και ήδη από αυτή τη στιγμή θα διασφαλίσεις τη δόξα της αυτοκρατορίας σου και το θρίαμβο των όπλων σου» Ο Κλαύδιος άρχισε να πείθεται, και να λέει σε εκείνους που ήταν παρόντες: «ακούστε τι όμορφη διδασκαλία που μας κηρύττει αυτός ο άνθρωπος». Αλλά ο έπαρχος της Ρώμης, δυσαρεστημένος, άρχισε να φωνάζει «Δείτε πώς αυτός ο Χριστιανός παραπλανεί τον Πρίγκιπά μας». Τότε ο Κλαύδιος, παρέπεμψε τον άγιο σε άλλο δικαστή. Αυτός ονομάζονταν Αστέριος, είχε ένα μικρό κορίτσι που ήταν τυφλό δύο χρόνια. Ακούγοντας για τον Ιησού Χριστό, πως είναι το Φως του κόσμου, ρώτησε το Βαλεντίνο εάν θα μπορούσε να δώσει εκείνο το φως στο παιδί του. Ο άγιος Βαλεντίνος λοιπόν, έβαλε το χέρι του στα μάτια της και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, αληθινό Φως, φώτισε αυτό το τυφλό παιδί». Ω θαύμα μέγα! Το παιδί είδε! Έτσι ο δικαστής με όλη την οικογένειά του ομολόγησε το Χριστό. Νήστεψαν για τρεις ημέρες, κατέστρεψαν τα είδωλα που είχαν στο σπίτι τους και τέλος έλαβαν το Άγιο Βάπτισμα. Μόλις ο αυτοκράτορας έμαθε για όλα αυτά τα γεγονότα, σκέφτηκε αρχικά να μην τους τιμωρήσει, όμως η σκέψη πως στα μάτια των υπηκόων του θα φανεί αδύναμος τον ανάγκασε να προδώσει το αίσθημα δικαίου που είχε. Έτσι λοιπόν ο άγιος Βαλεντίνος μαζί με άλλους Χριστιανούς αφού πρώτα τους βασάνισαν τους αποκεφάλισαν στις 14 Φεβρουαρίου του έτους 268 (ή 269 ή 270).

Το σώμα του Αγίου ιερομάρτυρος Βαλεντίνου το περισυνέλεξε και το ενταφίασε στον κήπο του σπιτιού της, στη Φλαμινία οδό, η ευγενής Χριστιανή Σαβινέλλα. Επί Επισκόπου Ρώμης Ιουλίου του Α΄ (337- 352) κοντά στον τάφο του Αγίου χτίστηκε προς τιμή του μάρτυρα, Ναός και κοιμητήριο. Τον 11ο αιώνα, άγνωστο πώς, ο Ναός αυτός καταστράφηκε. Το 1888 ο αρχαιολόγος Μαρούκι μελέτησε την υπόθεση, έκαμε ανασκαφές κι έφερε στο φως τα ερείπια του Ναού του Αγίου Βαλεντίνου.

Οι υπόλοιποι Άγιοι που βοηθούσαν τον Άγιο Βαλέντινο στο έργο του και μαρτύρησαν μαζί του είναι οι εξής:

Άγιος Μάριος ο Πέρσης, η σύζυγός του Μάρθα και οι γιοί τους Αββακούμ και Αυδιφάξ οι οποίοι πήγαν από την Περσία στη Ρώμη για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων Αποστόλων και οι μάρτυρες Κυρίνος και Αστέριος οι οποίοι γιορτάζουν όλοι μαζί στις 19 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Βαλεντίνο και πάλι.

Ο Άγιος Μάριος ο Πέρσης με τους υπόλοιπους μάρτυρες και μαζί με τον Αγιο Βαλεντίνο τον ιερεα υπαρχουν κανονικά στα Συναξάρια της Εκκλησίας στην Ανατολή (Ελλάδα κλπ.).

Ο Άγιος Βαλεντίνος ανακηρύχθηκε επίσημα Άγιος το 496 από τον Άγιος Γελάσιο Πάπα Ρώμης, όταν η Ρώμη ήταν ακόμη Ορθόδοξη.

Άγιος Βαλεντίνος ο ανάργυρος ιατρός,

Πρεσβύτερος ιερομάρτυς στή Ρώμη, καταγόμενος από Αθήνα (+269)

Εορτές: 14 Φεβρουαρίου, 19 Ιανουαρίου & 6 Ιουλίου

unnamed.jpg

Ο Άγιος Βαλεντίνος: Ένας Ορθόδοξος Άγιος

valentine skull

valentine relics

3 φώτο με τα Ιερά Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου

valentine relics2

Τα Ι. Λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου στην Αθήνα

Μετά το Μαρτύριο κάποιοι Χριστιανοί περιμάζεψαν το σώμα του αγίου και λίγο από το αίμα του σε κάποιο φιαλίδιο. Το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε και θάφτηκε στις Κατακόμβες της Αγίας Πρίσκιλλας, τόπο κατεξοχήν ενταφιασμού των Μαρτύρων. Με την πάροδο του χρόνου, κατά κάποιο τρόπο «λησμονήθηκε» δεδομένου ότι σχεδόν καθημερινά ενταφιάζονταν σε αυτές τις κατακόμβες νέοι Μάρτυρες για αρκετούς αιώνες. Η ανάμνηση όμως του Μαρτυρίου του Αγίου Βαλεντίνου παρέμεινε ζωηρή, ιδιαίτερα στην τοπική Εκκλησία της Ρώμης. Επίσημα η μνήμη του αγίου Βαλεντίνου θεσπίστηκε το 496 από τον Επίσκοπο Ρώμης Αγιο Γελάσιο.

Το 1054 έγινε το Μεγάλο Σχίσμα και ο Επίσκοπος της Ρώμης μαζί με όλη την Δυτική Ευρώπη αποκόπηκε από την Μία, Αγία, Καθολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το 1815 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου δωρήθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς σε κάποιον Ρωμαιοκαθολικό Ιταλό ιερέα (κατά την συνήθεια της εποχής). Ύστερα τα λείψανα «χάθηκαν» πάλι και το 1907 τα ξαναβρίσκουμε στη Μυτιλήνη της Ελλάδας στο Ρωμαιοκαθολικό ναό της Παναγίας. Φαίνεται πως μετά το θάνατο του Ρωμαιοκαθολικού ιερέα κάποιος απόγονος του ο οποίος είχε κληρονομήσει τα λείψανα πρέπει να μετανάστευσε στη Μυτιλήνη, στην οποία τότε υπήρχε ακμάζουσα κοινότητα Δυτικό-Ευρωπαίων Ρωμαιοκαθολικών.

Το 1990 τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τους Ρωμαιοκαθολικούς στην Αθήνα σε Ρωμαιοκαθολικό ναό της Ιταλικής παροικίας στην Αθήνα, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος Βαλεντίνος ήταν Έλληνας καταγόμενος από την Αθήνα

Αρχικά θα πρέπει να πούμε πως επαρκή στοιχεία για την εθνική καταγωγή του Αγίου δεν υπάρχουν εκτός κάποιες ενδείξεις πως ο άγιος ήταν ελληνικής καταγωγής. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε πως η αρχαιότερη απεικόνιση του αγίου που φέρει την επιγραφή «O ΑΓΙΟC BAΛΕΝΤΙΝΟC» στα ελληνικά, βρίσκεται στην εκκλησία της Παναγίας της Αρχαίας (Santa Maria Antiqua) του 6ου αιώνα η οποία ήταν η ενορία των Ελλήνων της Ρώμης. Στο ναό αυτό τιμούσαν ιδιαίτερα τους Έλληνες Αγίους και γενικά αυτούς που ήταν από την Ανατολή. Την αγιογράφηση και την ανακαίνιση του ναού είχε παραγγείλει ο Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης Ιωάννης ο 6ος (705-707) και την τελείωσαν οι διάδοχοί του, μεταξύ των οποίων ο Άγιος Ζαχαρίας ο τελευταίος Έλληνας Επίσκοπος Ρώμης  (15/3 +752). Ίσως όμως δεν είναι τυχαίο ότι μετά από 17 αιώνες τα Ι. Λείψανα ήρθαν στην Ελλάδα.

CLIPA_12f.indd

Άγιος Βαλεντίνος προστάτης των παντρεμένων & 

όσων τους ενώνει η αγάπη & σκεύτονται να παντρευτούν

με Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο

Ο Άγιος Βαλεντίνος που είχε τη φήμη του ειρηνοποιού, κάποια μέρα ενώ καλλιεργούσε στον κήπο του τριαντάφυλλα, άκουσε ένα ζευγάρι να μαλώνει πολύ έντονα. Αυτό συγκλόνισε τον άγιο, ο οποίος αφού έκοψε ένα τριαντάφυλλο, βγήκε στο δρόμο πλησίασε το ζευγάρι και τους παρακάλεσε να τον ακούσουν. Αυτοί έστω και ανόρεκτα υπάκουσαν, ο άγιος αφού τους πρόσφερε το τριαντάφυλλο τους ευλόγησε. Αμέσως η αγάπη επανήλθε ανάμεσα τους, λίγο αργότερα αυτοί επέστρεψαν και ζήτησαν στον άγιο να ευλογήσει το γάμο τους.

Άλλο περιστατικό από την ζωή του αναφέρει πως μια από τις κατηγορίες εναντίον του αγίου ήταν πως είχε απειθαρχήσει στην εντολή του αυτοκράτορα να μην συνάπτουν γάμο άνδρες που δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, ενώ ο άγιος είχε ευλογήσει το γάμο νεαρών Χριστιανών στρατιωτών με τις αγαπημένες τους.

il_fullxfull.676740780_8bed

Άγιος Βαλεντίνος και Ορθοδοξία

Πολλοί είναι όμως αυτοί που προβάλλουν την ένσταση πως ο Άγιος Βαλεντίνος δεν αναφέρεται πουθενά στο εορτολόγιο της Ορθόδοξής Εκκλησίας. Πράγματι στις 14 Φεβρουαρίου στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας αναφέρονται οι όσιοι Αυξέντιος, Μάρωνας και οι νεομάρτυρες Νικόλαος και Δαμιανός. Η εξήγηση είναι απλή: την αρχαία εποχή που συντάσσονταν οι αγιολογικοί κατάλογοι, τα συναξάρια και τα μαρτυρολόγια είχαν καθαρά τοπικό χαρακτήρα και η φήμη ενός αγίου δεν σήμαινε πως εκτεινόταν σε όλη την Εκκλησία. Έτσι υπάρχουν άγιοι που τιμώνταν σε μία περιοχή πολύ ενώ σε άλλη ήταν εντελώς άγνωστοι, π.χ ο άγιος Δημήτριος που είναι πασίγνωστος σε όλη την Ανατολική Εκκλησία, στη Δύση δεν τιμάται καθόλου, είναι σχεδόν άγνωστος, αυτό όμως δε σημαίνει πως δεν είναι άγιος. Άλλο παράδειγμα από τη σύγχρονη Εκκλησία: Πολλοί Νεομάρτυρες της Ελλάδας είναι γνωστοί μόνο στην Ελλάδα και π.χ. στη Ρωσία είναι παντελώς άγνωστοι. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν είναι Άγιοι.
Ο Άγιος Βαλεντίνος είναι Άγιος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και δεν τίθεται θέμα επειδή τιμάται στη Δύση σήμερα, το Σχίσμα –η μεγάλη αυτή τραγωδία και μέγα σκάνδαλο της διαίρεσης των Χριστιανών- ήρθε πολύ αργότερα. Όσοι λοιπόν τιμούν τον Άγιο Βαλεντίνο έργο θεάρεστο επιτελούν γιατί «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ… καί ὁ Θεός ἡμῶν ἐν ἁγίοις ἐπαναπαύεται».

Τιμή Μάρτυρος-Μίμησις μάρτυρος

Τιμούμε τους αγίους μας και τον Άγιο Βαλεντίνο όταν μιμούμαστε το θάρρος τους να διακηρύττουν την πίστη τους στο Σωτήρα Χριστό ακόμη και με κόστος την ίδια τους τη ζωή. Τους τιμούμε όταν τους επικαλούμαστε να πρεσβεύσουν στον Θεό να μας ελεήσει και να συγχωρέσει τις πολλές μας αμαρτίες. Τους τιμούμε όταν μας είναι υποδείγματα κατά Χριστόν ζωής. Δεν τιμούμε τους αγίους όταν εξαντλούμε την «τιμή» τους σε κοσμικές διασκεδάσεις και γλέντια στην καλύτερη περίπτωση…

Ετσι εμείς οι Ορθόδοξοι, όπως αναφέρεται και στην Ορθόδοξη ιστοσελίδα ORTHODOX ENGLAND εορτάζουμε την μνήμη και το Μαρτύριο του Αγ. Βαλεντίνου στις 14 Φεβρουαρίου (στα ελληνικά Συναξάρια αναφέρεται η μνήμη του επίσης στις 19 Ιανουαρίου & στις 6 Ιουλίου) με χρονολογία Μαρτυρίου το 269:

http://orthodoxengland.org.uk/stdfeb.htm– ORTHODOX ENGLAND

Βλ. επίσης:

http://sthermans.ca/saints-life-of-valentine.asp – ST HERMAN OF ALASKA ORTHODOX SOBOR

Τιμή μάρτυρος – Μίμησις μάρτυρος!

Για να μιμηθούμε και για να κάνουμε τον Αγιο Βαλεντίνο να χαίρεται για εμάς πρέπει να ζούμε Χριστιανική ζωή, κοντά στο Μυστήριο της Θείας Εξομολόγησης  κάνοντας Ορθόδοξο Χριστιανικό Γάμο (για όσους επιθυμούν το Γάμο).

Στις παρακάτω Ορθόδοξες ιστοσελίδες υπάρχουν ώρες Εξομολόγησης για να οδηγηθούμε μέσω της Εξομολόγησης ασφαλείς στο Μυστήριο του Γάμου αποκτώντας από το Θεό μία ευλογημένη οικογένεια!

Ώρες εξομολόγησης:

https://cominghomeorthodoxy.wordpress.com/ores-eksomologisis/

st-valentinus-12x16

Ο π. Ιωάννης Κωστώφ για το Γάμο:

http://www.truthtarget.gr/books/48-wedding.html

Ομιλίες του π. Ανδρέα Κονάνου για το Γάμο:

https://www.youtube.com/watch?v=mceth0PMBQQ – Για να μή ναυαγήσει ο Γάμος

https://www.youtube.com/watch?v=5by_9iSuagg – Αντιμετώπιση των δυσκολιών του Γάμου

https://www.youtube.com/watch?v=5IUiC_9wvN0  – Γιατί οι Γάμοι ναυαγούν

https://www.youtube.com/watch?v=tL66SdcofnM – Ευτυχισμένη σχέση χωρίς Χριστό γίνεται;

https://www.youtube.com/watch?v=o57l8d4kUVw – Μην αφήσεις το Γάμο σου να ναυαγήσει

https://www.youtube.com/watch?v=tMpb9iel8_c – Μήπως μετάνιωσες που παντρεύτηκες;

https://www.youtube.com/watch?v=ixoriWi_nNc – Κουράστηκα, βαρέθηκα, χωρίζω

https://www.youtube.com/watch?v=y8Xj4nBhLqg – Θεία Κοινωνία και Εξομολόγηση

Ευχόμαστε σύντομα τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Βαλεντίνου να επιστρέψουν στο Σπίτι τους, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπως πρόσφατα με θαυματουργικό τρόπο επιστράφηκαν και τα Ιερά Λείψανα του Αγ. Σάββα του Ηγιασμένου τα οποία τα είχαν και αυτά οι Ρωμαιοκαθολικοί ως το 1965.

Επιμέλεια κειμένου

Άβελ-Αναστάσιος Γκιουζέλης

http://gkiouzelis.blogspot.com

Πηγές:

Εγκυκλοπαίδεια New Advent

Patron Saints Index

Oxford Dictionary of Saints

Ελληνισμός & Ορθοδοξία, Εκδόσεις PSL Λιβάνη

Ο Άγιος Βαλεντίνος της Αθήνας, Εκδόσεις Καλός Τύπος

Γέρων Σεραφείμ Σαββαΐτης, εκδ. Μυγδονία

Τα Ίχνη των Χριστουγέννων & η Εξομολόγηση

Ομιλία Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ – Q&A

Find your nearest Eastern Orthodox Parish in USA & Canada for Holy Confession

denali-national-park-alaska-high.jpg

http://orthodoxyinamerica.org

Find your nearest Eastern Orthodox Church in USA & Canada

for Holy Confession

Preparing for Confession – Fr. Alexander Elchaninov, Russia (+1934)

http://russiaofmyheart.wordpress.com

RUSSIA OF MY HEART

b1bdb8bd9e50cf2be475d0aec4783f73.jpg

Preparing for Confession

Fr. Alexander Elchaninov, Russia (+1934)

“This day is good, it is the day of purification.” This is a time when we can set aside the heavy days of sin, break the chains of iniquity: “to raise the tabernacle that is fallen, and close up the breaches thereof” within our souls, and see it renewed and bright. But the path to this blessed purification is not easy.

We have not yet approached confession, and our soul already hears voices of temptation: “Should I wait instead? Am I well-enough prepared, don’t I partake of Communion too often?” We must firmly reject such doubts. “If you aspire to serve the Lord, prepare yourself for an ordeal” (Ecclesiasticus/Sirach 2:1). If you have decided to make confession and partake of Communion, many obstacles will arise, internal and external: but they will vanish as soon as you express firmness in your intention.

In particular, the question of making confession too frequently: One must make confession much more often than is customary; at least once during each of the Lenten periods. We who are possessed by “dreams of sloth” and clumsy in our repentance, must time and time again learn to repent. Secondly: it is necessary to draw a thread from one confession to the next, so that the period in between is filled with a spiritual struggle, with efforts fed by the impressions of our last Communion and inspired by the expectation of our next confession.

Another concern is about our father-confessor: to whom should we go? Should we go to the same one, time and again, no matter what? Can I go to a different priest? If so, under what circumstances? Priests experienced in spiritual matters will say that one should not change priests, even if it is only your spiritual guide, but not your spiritual father, the guide of your conscience. At times, it is true, after a wonderful confession made to a certain priest, the Continue reading “Preparing for Confession – Fr. Alexander Elchaninov, Russia (+1934)”

Et skriftemål ╰⊰¸¸.•¨* Danish

http://denmarkofmyheart.wordpress.com

DENMARK OF MY HEART – Orthodox Denmark

Et skriftemål

Kilde:

https://ortodoks.dk

https://ortodoks.dk/ortodoks-tro-og-praksis/sakramenterne/et-skriftemael

ORTODOKS

En tekst fra Athos

Min Herre og Frelser, velsign mig, som skrifter mine synder for Dig. Jeg skrifter ikke alene med ord, men tillige med bitre tårer; for der er meget at græde over.

Min tro på Dig vakler, Herre: Tanker, som udspringer af for lille tro og af vantro trænger sig ofte ind i min sjæl… Jeg er frem for alt selv skyldig i, at jeg ikke kæmper imod mangelen på tro og ikke anråber Dig om hjælp. Så meget mere skyldig er jeg, når jeg bliver til forargelse for andre i gerning eller ord. Og jeg er skyldig ved den koldblodige tavshed, der bemægtiger sig mig, så snart samtalen drejer sig om tro. Jeg er fuld af synd i alt dette; tilgiv mig, Herre, vis barmhjertighed, og skænk mig troen.

Jeg svigter, når det gælder kærligheden til min næste, ja selv til mine nærmeste… Jeg er skyldig, når jeg hjælper men kun gør det modstræbende. Jeg er skyldig deri, at at jeg ikke hjælper ud fra rent kristne bevæggrunde, men af egenkærlighed, ud fra ønsket om at modtage tak og ros. Tilgiv mig, Herre! Blødgør mit hjerte, og lær mig ikke at se på, hvordan mennesker handler over for mig, men på, hvordan jeg handler over for dem.

Jeg forsynder mig også derved, at jeg sjældent, meget sjældent, tænker over mine synder. Ikke alene igennem ugen har jeg vanskeligt ved at tænke på dem, men selv mens jeg forbereder mig til skriftemålet, anstrenger jeg mig ikke for at bringe mine synder i erindring. Oftest lyder det i mit indre: Jeg er ikke skyldig i noget særligt, jeg er ikke som de andre.Herre, det er som om, jeg for Dig ikke indser, hvad synden er: hvert tomt ord og selve syndens begær i hjertet. Og hvor mange ord, hvor meget begær kommer der ikke hver dag, forikke at tale om år! Du alene, Herre, kender dem alle. Skænk Du mig evnen til at se mine synder; skænk mig evnen til at vise medlidenhed og tilgive.

Desuden bekender jeg, at når jeg vedbliver at synde, skyldes det i virkeligheden, at jeg afstår fra at bekæmpe det onde i mig selv. Så såre den mindste undskyldning eller anledning viser sig, kaster jeg mig ret ud i syndens afgrund; og først efter mit fald spørger jeg: Hvad har jeg gjort? Hvis jeg føler sorg over det, skyldes det min sårede egenkærlighed og ikke bevidstheden om, at jeg har forsyndet mig mod Dig, Herre.

Jeg kæmper ikke imod selv den åbenlyse ondskab, end ikke de mest tomme og skadelige vaner. Jeg mangler kontrol over mig selv og søger end ikke at opnå den. Jeg har syndet; tilgiv mig, Herre!

Ydermere: Den syndighed, som er knyttet til mit iltre temperament, som har magt over mig, kan jeg slet ikke få bugt med. Hører jeg et vredt ord, svarer jeg ikke med visdommens tavshed, men opfører mig som en hedning: øje for øje og tand for tand!Fjendskab opstår af noget betydningsløst, den varer ved i dage og uger, og jeg, jeg tænker ikke på forsoning, men forsøger snarere at vinde større styrke, som gjaldt det om at få hævn ved først givne lejlighed. Hav Du medlidenhed med mig, Herre, tilgiv mig, og skænk mit hjerte fred!

Hele mit liv er en række af synder: Jeg griber ikke den tid, Du har skænket mig til at vinde den evige frelse. I bønnen står jeg ofte uden ærbødighed, beder mekanisk, dømmer andre og deres bøn frem for at bekymre mig om mig selv. Hjemme koster det mig iblandt store anstrengelser at bede; og mine tanker er ofte så adspredte, at jeg end ikke kan høre min egen bøn! Der er endog tider, hvor jeg helt springer mine bønner over. Sådan er jeg i mit forhold til Dig; og jeg véd intet andet at sige end dette: Tilgiv mig, Herre, og vis barmhjertighed!

I forhold til mine medmennesker synder jeg i alt … Med min tunge synder jeg ved falsk vidnesbyrd, ved spottende, provokerende og sladderagtig tale. Jeg synder med mine øjne, mit sind og mit hjerte. Jeg dømmer andre, og jeg nærer langvarigt fjendskab.

Ikke alene med sjælen synder jeg, men også med legemet; for jeg indtager umådeholdent mad og drikke. Du, som elsker menneskene,tag imod min anger og min omvendelse, giv mig i fred at kunne nærme mig Dine hellige og livgivende mysterier til syndernes forladelse, så at jeg kan få skik på mit liv i denne verden, og for at jeg kan blive arving til det evige liv. Amen!

Hl Efraim Syreren, den store omvendelsens lærer, udbrød engang: Jeg er end ikke værdig til at bede Dig om tilgivelse, Herre! Hl. Basilios den Store spurgte engang Hl. Efraim:Hvorledes kan man styrke sig, så man undgår at falde i synd? Hvorledes kan man blokere lidenskabernes indgang? Og Hl. Efraims eneste svar var tårer! – Hvad skal da jeg sige for Dit åsyn, Herre, jeg, der af vane er så stor en synder?

Skænk mig, Herre, for vore hellige fædre Efraim og Basilios’ forbønners skyld, angerens tårer. Hjælp mig til indefra at nedbryde onde gerninger, al forfængelig tale og alle onde tanker. Glemmer jeg at nævne nogen synd, kender Du dem alle, så hjælp mig da at mindes, for jeg ønsker ikke at skjule noget for Dig. Befal Du mig, Herre: Bekend dine overtrædelser, så du kan blive retfærdiggjort; og jeg siger: Mine synder er mangfoldige, Herre, de øges uden ophør, og der er ingen grænser for dem. Jeg véd, og jeg kommer i hu, at selv en uren tanke er en afskyelighed for Dig; men jeg, jeg ikke blot tænker, jeg gør også dét, der volder Dig sorg. Jeg véd, at jeg handler ondt; og dog vender jeg mig ikke bort fra det…

Og nu – min omvendelse har end ikke taget sin begyndelse, og dens afslutning er fuldkommen ude af syne, fordi jeg ikke sørger over mine synder. Der er i sandhed ikke ende på de slette tanker i mig: Jeg bryder ud i selvglæde, forfængelighed, stolthed og fordømmelse. Jeg bærer nag, og jeg ønsker hævn. Jeg indlader mig ofte på skænderier, og jeg bliver vred uden nogen grund. Jeg er ondskabsfuld, jaloux, doven og blindt stædig. Jeg betyder så lidt, og dog tænker jeg så meget på mig selv. De ærværdige ønsker jeg slet ikke at ære; men selv kræver jeg at blive æret uden mindste grund.

Jeg lyver selv,men bliver vred, når andre er løgnere. Jeg fordømmer bagvaskere og tyve, dog stjæler og bagvasker jeg selv. Jeg fordærver mit indre med vellystige tanker og begær, men dømmer strengt andres mangel på mådehold. Jeg bryder mig ikke om selv at være til morskab, og dog elsker jeg at drille andre, uden at tænke over hvem eller hvor, selv i kirken. Enhver, som siger sandheder om mig, betragter jeg som en fjende. Jeg bekymrer mig ikke om at tjene andre; men hvis jeg ikke selv vartes op, bliver jeg vred. Jeg afviser koldt at hjælpe min næste; men når jeg selv er i vanskeligheder, kræver jeg uden videre hans hjælp. Jeg ænser ikke at besøge de syge; men så såre jeg selv bliver syg, forventer jeg, at nogen tager sig af mig, uden at jeg så meget som har bedt dem om det.

Herre, send strålerne fra Dit himmelske lys ned i min sjæls dybder, så at jeg kan se mine synder! Mit skriftemål ender så godt som altid som en ydre opregning af synder. Herre, min Gud, om ikke Du var barmhjertig, om ikke Du skænkede hjælp, ville jeg være fortabt. Utallige er de gange, min samvittighed har givet Dig løfter om at begynde på et bedre liv; men mine løfter har jeg brudt, og nu lever jeg som før, uden at have forbedret mig. Jeg skammer mig over at vise mit ansigt over for et andet menneske, over for hvem jeg ikke har holdt mit ord. Hvordan skulle jeg da kunne stå foran Dig, min Gud, uden at føle skam og fornedrelse? For jeg har så mange gange aflagt løfter foran Dit hellige alter, foran englene og de hellige; og alligevel har jeg ikke holdt mit ord. Hvor ussel er jeg ikke, Herre? Hvor skyldig? Du står med retfærdigheden, Herre; men os tilhører skammen (Dan. 9:7).

Kun ved Din uendelige godhed, Herre, kan jeg udholde dette! Du fordømte mig ikke, når jeg syndede; fordøm mig heller ikke i min anger. Lær mig, hvorledes jeg kan lægge mig på sinde at opregne alle mit livs synder: ungdommens skødesløse synder, selvglædens voksne synder, dagens og nattens synder, synderne mod mig selv. Min Herre og Frelser, hvordan kan jeg opregne alle mine synder i det korte øjeblik, hvor jeg står på dette hellige sted? Men jeg husker, Herre, hvordan Du bemærkede Dig tolderens og røverens fåmælte anger; og jeg er forvisset om, Herre, at Du nådigt vil tage imod den blotte vilje til omvendelse. Derfor beder jeg Dig af hele min sjæl, Herre: Tag imod min anger i syndsbekendelsen, som jeg dagligt læser fra Bønnebogen.

Mine synder er langt flere end dem, der nævnes dér; og selv ejer jeg intet, der kan udslette dem. Jeg har intet andet at tilbyde end min stræben imod Dig og min higen efter det gode; men selv ejer jeg ikke styrken til at rette mig, Herre , Du, som elsker menneskene. Synderen, som kommer til Dig og bønfalder Dig om tilgivelse, viser Du ikke bort, Herre. Allerede inden han nærmer sig Din nådes døre, åbner Du for ham og viser ham vejen. Endnu inden han bekender sine synder, skænker Du ham tilgivelse.

Tilstå mig Din tilgivelse for alt, hvad jeg angrer; giv det i Din store nåde. Tilgiv alt det onde, som jeg har gjort, sagt og tænkt. Og send mig, Herre, ved Din tilgivelse, også styrke, så at jeg fra nu af kan leve efter Din vilje og ikke længere krænke Dig.

Hjælp mig, Herre, at jeg må blive frelst. Styrk mig ved modtagelsen af Dine hellige Mysterier. Tilstå mig, for at jeg værdigt kan tage imod Dine Mysterier, Din barmhjertige nåde og tilgivelse gennem Din tjeners ord. Tal ved Din Helligånd, som høres, ikke af øret, men af et angerfyldt hjerte, og skænk mig en fredfyldt samvittighed. Amen.

Teksten er oversat fra engelsk og bearbejdet af redaktionen. Den stammer fra tidsskriftet ”Orthodox Life”. Den første danske version var at læse i det ortodokse ”Kirkebladet”nr. 28, 1996.

Video – Θεία Εξομολόγηση: Ο Χριστός είναι η χωματερή μας – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

tmp706534387637813249.jpg

Θεία Εξομολόγηση:

Ο Χριστός είναι η χωματερή μας – Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Μπήκε στον πειρασμό να ξαναγυρίσει στην παλιά του ζωή

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK – ORTHODOXY

Μπῆκε στόν πειρασμό να ξαναγυρίση στήν παλιά του ζωή

Κάποιο βράδυ, γύρω στίς 3 π.μ., ὁ Διονύσης τελειώνοντας τή δουλειά του σέ βραδινό κέντρο, μπῆκε στόν πειρασμό νά ξαναγυρίση στήν παλιά του ζωή. Καθώς ἔτρεχε μέ τή μηχανή του στούς ἄδειους δρόμους τῆς Ἀθήνας, ἄκουσε μία δυνατή ἀγωνιώδη φωνή νά τοῦ λέη ἐπιτακτικά:

—Διονύση, πού πᾶς;

Συγκλονίσθηκε. Κάθησε λίγη ὥρα νά συνέλθη ἀπό τήν ἔκπληξι. Ἐπέστρεψε στό σπίτι του κι ἔπεσε νά κοιμηθῆ. Πρωΐ-πρωΐ τόν ξύπνησε τό τηλέφωνο. Τό σήκωσε καί ἄκουσε τή φωνή τοῦ Γέροντά του π. Διονυσίου:

—Διονύση, παιδί μου, εἶσαι καλά;

—Κάλα, Γέροντα.

—Σέ πῆρα τηλέφωνο, γιατί χθές ἀργά τή νύκτα ἔνιωσα μία ταραχή, μία ἀγωνία γιά σένα καί σηκώθηκα νά προσευχηθῶ.

Ὁ Διονύσης τά ᾽χασε καί ρώτησε:

—Τί ὥρα ἦταν, Γέροντα;

—Γύρω στίς 3 μετά τά μεσάνυκτα.

Ὁ Διονύσης τότε κατάλαβε καί συνειδητοποίησε ὅτι ὁ Θεός εἶναι κοντά του, πολύ πιό κοντά ἀπ᾽ ὅσο νόμιζε.

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ – TRUTH TARGET